พระแม่เจ้าหนีว์วา

[ สมาชิก : ศิษฏ์ม่าทับทิม - 1/11/2008 - 18:12 ] User

เล่ากันว่า ตอนที่โลกเพิ่งจะอุบัติขึ้นมาใหม่ ๆ นั้น โลกของเรามีสภาพที่เละเทะมาก

ทุกสิ่งทุกอย่างปนเปกันยุ่งเหยิงไปหมด ต่อมาและดินจึงค่อย ๆ แยกออกจากกัน

สมัยนั้น บนพื้นดินยังไม่มีมนุษย์ บนท้องฟ้าก็ไม่มีนก โลกทั้งโลกมีแต่ความรกร้างว่างเปล่า

วันหนึ่งขณะที่หนี่วากำลังนั่งเล่นอยู่ริมลำธาร นางรู้สึกเหงาเหลือเกิน จึงควักดินจากริมน้ำมาปั้นเล่น

ขณะฝูซีเดินทางไปธุระยังแดนไกลหนี่วาคิดถึงฝูซีมาก

นอกเรื่องหน่อยน่ะ

ฝูซีคือพี่ชายของเจ้าแม่หนี่วา

ทั้งคู่มีมารดาดป็นนางงูดิน

มีเรื่องเล่าว่า มีอยู่วันหนึ่ง นางงูดินพบเห็นรอยเท้าของมังกรฟ้า

ก็เกิดความฉงานสนเท่ห์ สงสัยว่า มันรอยอะรัย

จึงเอาเท้าวางเพื่อวัดรอยเท้า

พอวัดเสร็จปรากฎว่า

นางได้ตั้งครรภ์และคลอดลูกออกมาเป็นฝูซีนั่นเอง

ต่อๆกันดีกว่า

เจ้าแม่หนี่วาจึงปั้นคนตัวเล็ก ๆ ที่มีรูปร่างหน้าตาคล้ายฝูซีขึ้น

รูปปั้นดินเหนียวตัวนั้น มีแขนมีขา มีปากมีจมูก แต่ไม่มีหู ไม่มีตา

พอปั้นเสร็จ รูปปั้นก็วิ่งได้ มันมีชิวิตขีวาขึ้นมาทันที

แต่เนื่องจากมันไม่มีหู ไม่มีตา มันจึงกระโดดโลดเต้นและวิ่งพล่านไปทั่ว

หนี่วา ร้อนใจมาก ร้องตะโกนขึ้นว่า “ อย่าหนีนะ อย่าหนี “

แต่มันไม่ได้ยิน เนื่องจากไม่มีหู มันจึงวิ่งหนีไปเปะปะ หนี่วารีบคว้าตัวพวกมันไว้

แล้วใช้ปิ่นปักผมจิ้มบริเวณขมับของเจ้าหุ่นดิน ให้มีรูหู 2 รู

ทีนี้เจ้าหุ่นดินเหลืองก็มีหูสำหรับฟังเสียงแล้ว

แต่มันยังคงอาละวาดไม่หยุด มันฟาดแขนฟาดขาอยางหลับหูหลับตา

หนี่วาโกรธมาก จึงบิดตรงรูหูทั้งสองข้างของมัน พร้อมกับถามว่า

“ข้าสั่งให้หยุดอาละวาดเดี๋ยวนี้ ไม่ได้ยินหรือไง ?”

หูของเจ้าหุ่นดินเหลืองถูกบินจนกลายเป็นใบหูเหมือนอย่างใบหูข องพวกเราในทุกวันนี้

หุ่นดินเหลือพูดว่า “ ข้ามีหูแล้ว แต่ไม่มีลูกตา ข้ามองไม่เห็นข้ากลุ้มใจมาก ! “

หนี่วาได้ยินดังนั้นจึงกล่าวว่า “ เอาล่ะ ข้าจะสร้างลูกตาให้เจ้าเดี๋ยวนี้ “

พูด จบก็ลากหุ่นดินมายังริมน้ำ แล้วนำเม็ดทรายสีดำ 2 เม็ด เสียบเข้าไปตรงบริเวณเบ้าตา แต่ว่าจขณะที่เม็ดทรายถูกเสียบเข้าไปในเบ้าตานั้น น้ำก็ไหลเข้าไปด้วย ดังนั้น เวลามีฝุ่น มีทรายกระเด็นเข้าตามนุษย์ น้ำตาจึงไหลออกมา

เมื่อ หุ่นดินมีลูกตาเรียบร้อยแล้ว มันก็เลิกอาละวาด มันเรียบร้อยมาก เชื่อฟังหนี่วาทุกอย่าง และยังเป็นเพื่อนแก้เหงาให้กับหนี่วาอีกด้วย

หนี่วาคิดต่อไปว่า มีมนุษย์เพียงคนเดียวมันน้อยเกินไป

ควรจะปั้นทั้งมนุษย์เพศชาย เพศหญิง คนแก่ คนหนุ่ม คนสาว เด็ก ๆ คนสวย คนหล่อ คนอัพปลักษณ์ คนอ้วน คนผอม คนสูง คนเตี้ย

การที่มนุษย์มีรูปร่างหน้าตาแตกต่างกันนั้น ก้เนื่องจากหนีวาปั้นมนุษย์ทีละคนนั่นเอง

ทีแรกหนี่วาปล่อยให้มนุษย์เดินทางไปทางทิศตะวันออก

ต่อมาจึงปั้นมนุษย์อีกกลุ่มหนึ่งให้ไปอยู่ทางทิศตะวันตก ทิศเหนือ ทิศใต้

หนี่วาเห็นมนุษย์กระจายกันอยู่ตามที่ต่าง ๆ เช่นนี้ ก็รู้สึกชื่นใจมาก

จึงลงมือปั้นเอา ๆ ด้วยความเร็วที่ทวีคูณยิ่งขึ้น ต่อมานางรู้สึกว่าการใช้มือปั้นมนุษย์ทีละคนนั้น สร้างมนุษย์ได้ช้ามาก

จึงใช้เชือกเส้นหนึ่งจุ่มลงไปในดินโคลนแล้ว ยกเชือกขึ้นมาสะบัด

ดินโคลนที่ถูกสะบัดออกจากเชือกเส้นนั้น ก็กลายเป็นมนุษย์ตัวเล็ก ๆ เช่นกัน

แต่ว่าบางตัวก็มีชีวิต บางตัวก็ไม่มีชีวิต บางตัวเป็นมนุษย์ที่ครบถ้วน 32 ประการ

แต่บางตัวไม่มีแขน ไม่มีขา ไม่มีตา ไม่มีสมอง กลายเป็นคนพิการ คนปัญญาอ่อน

เจ้าแม่หนี่วา ใช้ดินเหลือง ปั้นมนุษย์ ดังนั้น ตามเนื้อตัวของมนุษย์จึงมีขี้ดินติดอยอยู่ ไม่เชื่อ

เวลาอาบน้ำ ท่านลองถูขึ้ไคลพวกนั้นเหมือนเศษดินไหมล่ะ ?

หลังจากหนี่วาสร้างมนุษย์ขึ้นมาแล้ว

เวลาก็ผ่านไปอีกนานแสนนานนมานจนกระทั่งจดจำไม่ได้ว่าผ่านไปแล้ว กี่ร้อยกี่พันกี่หมื่นปี วั

นหนึ่ง ๆ จู่ ๆ ท้องฟ้าก็ถล่มลงมา แผ่นดินยุบหายไป ป่าถูกไฟป่าเผลาผลาญ

น้ำบนถูเขาไหลบ่าลงมาท่วมแผ่นดิน มนุษย์หนีตายกันโกลาหลอลหม่าน แต่ก็บาดเจ็บล้มตายเป็นเบือ

เจ้า แม่หนี่วาเห็นหายะนวิบัติเกิดกับมนุษย์เช่นนี้ ก็ทนไม่ได้ รีบคว้าก้อนหินหลากสีมาอุดรูรั่วบนท้องฟ้า และฆ่ามังกรชั่วร้ายที่ทำให้เกิดอุทกภัยครั้งใหญ๋ขึ้น

มนุษย์จึงแคล้วคลาดปลอดภัย

มนุษย์ต่างขอบคุณเจ้าแม่หนี่วาที่ช่วยชีวิตพวกตน จึงพร้อมใจกันยกยอ่งเจ้าแม่เจ้าหนี่วาเป็นเทพเจ้าผู้ให้กำเนิดม นุษย์

จบเพียงเท่านี้ฮับ ตำนานเจ้าแม่หนี่วา

หัวข้อ : 0927-1 (No. 3)
ผู้โพส : ศิษฏ์ม่าทับทิม สถานะ : สมาชิก

แทรกข้อความ ในกรอบที่ 3

1/11/2008 - 18:12